Deze schakeling werd aangeboden als bouwkit: het was een zeer hoogwaardige versterker, met een vervorming die onder de 0.1% zat. Philips gebruikte enkel een eenvoudigere versie in zijn toestellen: de kwaliteit was te goed voor een radio of een televisie en er zaten teveel onderdelen in de versterker, waardoor de totale kostprijs van het toestel te hoog opliep. Voor een bouwkit was het geen probleem dat er veel onderdelen nodig waren;

De spanningsversterking van de onderste pentode is slechts 2.5× in deze schakeling. De nodige sturing van de bovenste pentode kan nipt bereikt kan worden door ongelijke weerstanden in de fase-omkeertrap. Maar om een lineaire sweep te hebben moet de anodespanning van een ECC83 triode nooit onder de 100V komen en dit kan men bereiken door de bootstrap gevormd door smoorspoel L1 samen met een condensator C9.

De schakeling gebruikt ook een kleine 1:1 transfo om de schermroosters correct te voeden, met een vast potentiaal ten opzichte van de cathode van iedere pentode. Het Philips type is AD9025. Het is in feite een dubbele smoorspoel om de uitgang van de versterker niet teveel te belasten. De dubbele smoorspoel heeft geen luchtspleet nodig want de twee stromen werken elkaar tegen. De transfo zit niet in de signaalweg en heeft geen invloed op de geluidskwaliteit.

Indien men deze schakeling zou willen nabootsen kan men een scheidingstransfo gebruiken zoals die gebruikt worden in bepaalde public address installaties om ground loops tegen te gaan. De stroom door de transfowikkelingen bedraagt maximaal 10mA. In totaal loopt er ongeveer 73mA door de eindtrappen.

C8 stabiliseert de spanning van het schermrooster van de onderste pentode en C9 doet hetzelfde voor de bovenste pentode. Beide schermroosters staan op het gemiddeld anodepotentiaal, wat belangrijk is voor een correcte werking. Dit is een interessante oplossing voor dit deel van de schakeling.

Wat vreemd is, is dat de twee uitgangscondensatoren van de fase-omkeertrap (C4 en C6) een verschillende waarde hebben. Dit komt omdat de de bovenste pentode gevoed via de fase-omkeertrap en er dus al een extra condensator in de signaalweg is (C3).

C5 dient om de Miller-capaciteit in de triode tegen te werken, zodat er ook voor de hoge frekwenties een identiek signaal aan beide eindtrappen aangeboden wordt.

Indien je niet over een hoogohmige luidspreker beschikt (wat te verwachten is) kan je ook een audiotransformator gebruiken met een wikkelverhouding van 7:1 of 10:1. Gebruik daarvoor een goede transformator voor sonorisatielijnen 100V 12W of 15W.

De tegenkoppeling is in het groen. We hebben een positieve tegenkoppeling naar de eerste triode (via R13 en R2); waardoor de spanningsversterking stijgt. Persoonlijk vind ik dit niet nodig en ik zou de eerste triode eerder voeden met een ontkoppelde weerstand.

Het wordt niet beter met de fase-omkeertrap, die ook een positieve tegenkoppeling krijgt (volg de groene lijn).

Deze schakeling werkt enkel goed als de onderdelen de juiste waarden hebben, door de positieve tegenkoppeling is de versterker weinig stabiel. Ik weet niet wat er zou gebeuren als de emissie van bepaalde cathodes zwakker wordt. Ik kan begrijpen dat Philips deze schakeling niet in zijn toestellen gebruikt heeft!!!

Mocht je deze schakeling willen gebruiken (vooral het gebruik van een dubbele smoorspoel is interessant), dan heb ik een aangepaste schakeling voor jullie.

• We hebben een gewone cathodyne faseomkeertrap die hier perfect op zijn plaats is.

• Er is een normale tegenkoppeling die van de eindtrappen naar de cathode van de voortrap loopt. De DC stabilisatie van het werkpunt loopt enkel via de bovenste pentode, maar samen met de stabilisatie via de schrmroosterspanning van de onderste pentode is dit voldoende om de uitgangsspanning op de helft van de voedingspanning te houden.

• De waarde van de koppelcondensatoren is gebracht naar een meer redelijke waarde, zodat de bandbreedte aan de onderkant wat beperkt wordt en de versterker niet teveel vermogen in de bassen steekt. Direct wordt de intermodulatievervorming beter!